Daniël Termont ontvangt 2 echtgenotes van de "Cuban Five"

 
De "Cuban Five" zijn 5 Cubanen die door Cuba werden uitgestuurd naar de Verenigde Staten om te infiltreren in anti-Cubaanse terroristische groeperingen, om informatie te vergaren en aanslagen te vermijden. Ze werden echter meteen, in september 1998, gearresteerd in de VS en zitter er nog steeds vast. De 5 krijgen onbillijk zware straffen. Een rechtbank oordeelde eerder al dat ze onmogelijk een fair proces konden krijgen (ze werden veroordeeld in Florida, waar de anti-Castristen veel invloed hebben), maar die uitspraak werd ongedaan gemaakt. Bovendien wordt het bezoekrecht geschonden: sommige echtgenotes zagen hun man niet meer sinds de arrestatie.
 
De Commissie voor de Mensenrechten van de Verenigde Naties riep de VS al op om aan die situatie te verhelpen. Ook de Belgische federale regering steunt het verzet tegen de onbillijke rechtsgang en de schending van de mensenrechten.
 
Twee van de vijf echtgenotes reizen Europa rondt (gesteund door het "Free the Five-comité") om steun te zoeken voor hun zaak. Ze werden op 15 oktober door Daniël Termont ontvangen op het Gentse stadhuis. De Gentse burgemeester sprak zich niet uit over het huidige beleid in de VS en Cuba, hij steunt wél het verzet tegen de schending van de mensenrechten van de gevangenen. "Gent is een stad die transparantie en solidariteit hoog in het vaandel draagt. Gent heeft zelfs een eigen 'Vredeshuis'. We kunnen dan ook niet anders dan ons formeel uitspreken tégen rechtspraak zoals die die de Cuban Five ondergingen. Ik hoop dat het snel goed komt, en dat aan dit menselijk leed - vooral ook voor de echtgenotes en de kinderen - wordt verholpen."
 
De volledige toespraak van Daniël is hieronder te lezen

De Stad Gent draagt transparantie in zijn manier van besturen, tolerantie en solidariteit, hoog in het vaandel. In de nieuwe missie voor deze stad, die het stadsbestuur en de ambtenaren vorig jaar sámen hebben ontwikkeld, zit dat engagement verankerd in het ultieme doel dat we ons stellen: “… de ontwikkeling van een duurzame, solidaire en open samenleving”. Gent is, bijvoorbeeld, de enige stad in het land met een eigen, authentiek Vredeshuis, waar schoolkinderen en volwassenen vredeseducatie kunnen krijgen – niét op een belerende manier, niet “met het vingertje”, maar wél op een constructieve én objectieve manier.

Datzelfde Vredeshuis coördineert de organisatie van het programma “Herdacht”, dat in de periode november-december 2008 enkele zeer belangrijke historische data zal belichten:

- het einde van de 1e Wereldoorlog, 90 jaar geleden
- de Kristallnacht, 70 jaar geleden zowat het ‘publieke startschot’ van de Holocaust
- het feit dat vrouwen, 60 jaar geleden, stemrecht kregen (en dus moet ik eigenlijk een beetje beschaamd zeggen, ‘sléchts 60 jaar geleden’)
- en (het meest relevant voor wat déze ontvangst betreft), de realisatie van de “Universele Verklaring van de Rechten van de Mens”, óók 60 jaar geleden.

Uit het verhaal van de “Cuban Five” mag blijken dat de rechtsgang die geleid heeft tot hun veroordeling, de toets aan die Universele Verklaring niet kan doorstaan. De traagheid van de rechtsgang, de vooringenomenheid van de rechterlijke macht, de schending van de rechten van de verdediging en de onbillijkheid van de uitspraak, zijn duidelijk een democratische rechtsstaat onwaardig. Op 27 mei 2005 heeft de VN Commissie voor de Mensenrechten trouwens formeel bevestigd dat van objectiviteit en onpartijdigheid geen sprake kon zijn. Overigens: in de redenen waaróm de vijf werden gearresteerd en veroordeeld, zijn duidelijk praktijken herkenbaar die de Verenigde Staten zich zélf, naar eigen zeggen rechtmatig, hebben toegeëigend ná 11 september 2001, in hun globale strijd tegen het terrorisme…

Honderden parlementairen uit de hele wereld hebben zich achter deze zaak geschaard – óók in België. Federaal minister van Buitenlandse Zaken Karel De Gucht heeft, een jaar geleden al, bevestigd dat “België zijn partners in de Europese Unie zal sensibiliseren en het probleem onder de aandacht zal brengen van de Verenigde Staten, bij bilaterale contacten.”

Gent is de tweede grootste stad van België, na Antwerpen, maar (dat besef ik uiteraard) een ‘dorp’ op wereldschaal. Als burgemeester van die stad spreek ik mij niet uit over de houding en handelingen van de betrokken regimes – noch over de Verenigde Staten, noch over Cuba. Niettemin: onder het motto “alle beetjes helpen” sluit ik mij aan bij de protesten tegen de manier waarop de rechtsgang rond de “Cuban Five” werd en wordt gevoerd.

Ik hoop dat de gezamenlijke inspanningen van zó velen, uiteindelijk tóch tot bezinning zullen leiden, en tot een herziening van de juridische strafuitspraken. Ik geef graag nog even het woord aan de dames zélf, om mijn woorden aan te vullen.

Daniël Termont

[©m&b2008]