'Gilbert, je blijft voor altijd mijn leermeester'

[27.1.2012]

Gent heeft op vrijdag 27 januari 2012 afscheid genomen van ereburgemeester en minister van Staat Gilbert Temmerman. Het deed dat bijzonder passend: in 'zijn' Vooruit, vandaag een kunstencentrum, vroeger het 'Feestlokaal van de arbeiders'.

Daniël was één de sprekers. Hij hield een bijzonder persoonlijke en emotionele toespraak. U kan die hieronder integraal lezen.

Beste Gilbert

Je hebt, voor de laatste keer, “uwe Vooruit” laten vol lopen. Deze keer echter met partijmilitanten, vrienden en sympathisanten die er massaal aan hielden om hier afscheid van u te nemen.

Je hebt ons vorige week donderdag wel verrast. Velen van ons hadden nog zoveel afspraken met u. Zo zal ons tafel die we gereserveerd hadden in de Groene Staak om, samen met Frank, ons jaarlijks etentje te houden n.a.v. uw verjaardag, leeg blijven staan. We moesten nog zoveel bespreken. We gingen dit doen tijdens ons etentje. Frank en ik zullen nooit weten welke goede raad je ons nog wou geven.

Ik herinner mij nog goed, toen ik in 1967 bij de jongsocialisten kwam, hoe ik al opkeek naar jou, om de wijze waarop je het federaal BSP-secretariaat leidde. Toen ik op 1 mei 1973 in de Bond Moyson kwam werken als MJA-secretaris en propagandist, heb ik de kans gehad om dicht met jou te kunnen samenwerken. Jouw inzet en werkkracht zijn legendarisch. Werkelijk dag en nacht was je in de weer voor de partij. Nimmer liet je de armen zakken. Vooral in verkiezingscampagnes was jouw werkkracht onwaarschijnlijk. Ik herinner mij nog de dagen en stukken van nachten die we samen hebben doorgebracht; en hoewel jij de kopman van ons federatie was, was je zeker niet te beroerd om te helpen brieven plooien, omslagen vullen, postzegels plakken, enz… In die periode al was je een voorbeeld voor mij. Zeker toen ik, in 1977, in de gemeenteraad kwam, keek ik met stijgende verbazing naar je kennis van de energiedossiers. Het was voor mij een uitdaging om deze “moeilijke” dossiers ook te proberen te begrijpen. Dank zijn jouw steun is mij dat ook gelukt. Hoewel ik het nooit zo goed zal doen als jij, heb ik toch ontzettend veel van jou geleerd.

Er is de laatste dagen al zo veel gezegd en geschreven over jouw rijke loopbaan. Ik weet dat je dat niet graag zou horen, maar ik weet zeker dat ik niet overdrijf als ik jou, in de geschiedenis van het Gentse socialisme, in de rij van vader en zoon Anseele plaats. Jouw verdienste voor onze socialistische beweging in deze stad, die je zo nauw aan het hart lag, kan nooit overschat worden.

Onze relatie heeft in de 45 jaar dat we elkaar kennen hoogten en laagten gekend. Ik herinner mij nog levendig de soms hoogoplopende discussies, ja, zelfs ruzies, die we gehad hebben. Hoe zou je anders willen? Ik een snotneus van 23 jaar en jij een ervaren politicus van bijna 50. Jij, met al jouw ervaring, had het al allemaal eens meegemaakt en dan werd je daar geconfronteerd met een jeugdige wildebras die met allerlei voorstellen afkwam... Je zou voor minder diene kleine naar de hel wensen. Nochtans heeft mijn waardering voor jou nooit, maar dan ook nooit, gewankeld. En ik weet dat het omgekeerde ook het geval was.

Ik was de mensen van de Gentsche Sosseteit zeer dankbaar dat ze mij hebben gevraagd om vorige maand, op 8 december om precies te zijn, de lofrede over jou uit te spreken ter gelegenheid van de uitreiking van een Gents Handje. Nog zo iets dat jou typeert: Ik weet niet precies hoeveel keer ze het jou hebben moeten vragen om die door en door Gentse onderscheiding in ontvangst te nemen, maar ik weet wel dat je dit voordien steeds hebt geweigerd. Zo was je: bescheiden en absoluut afkerig van al wat naar lofbetuiging over jou als persoon ging. De uitreiking van het Handje heeft mij de gelegenheid gegeven om eens publiek mijn enorme appreciatie voor jou uit te spreken. Ik ben vooral blij dat ik dan ook, in de coulissen van uw Bijloke-concerthal, de gelegenheid heb gehad om het u ook nog eens onder vier ogen te kunnen zeggen. Er zijn daar trouwens mooie foto’s van gemaakt. Velen weten niet welke warme, joviale en humoristische man jij werkelijk was. Slechts diegenen die dicht genoeg bij jou stonden kenden jou voldoende om te weten dat je “ne crème van ne vent” was, zoals we in Gent zeggen. Ik ben blij dat ik jou zo goed heb mogen kennen om hier vandaag over te getuigen.

Vooral de laatste jaren, sinds ik het ambt van burgemeester heb mogen opnemen, zijn wij veel dichter naar elkaar toegegroeid. Ik zal nooit vergeten hoe je mij in mijn bureau zei dat ik het goed deed als burgemeester. En hoewel ik – gelukkig - regelmatig complimentjes krijg over mijn werk, was deze opmerking van jou voor mij van onschatbare waarde. Het is op die momenten dat we weten waarom we dit werk doen. En dat heb jij in jouw loopbaan zeker ook zelf meegemaakt.

Gilbert,

we nemen hier vandaag afscheid van jou. Zowel jij als ik weten dat we uit stof ontstaan zijn en in stof weer weggaan. Wij geloven niet in “iets anders”. Hoe hard het ook is, we weten dat, eens je van deze wereld verdwijnt, er niets meer is, behalve de herinneringen, foto’s en beelden voor diegenen die overblijven. Maar één zaak weet ik zeker en dat is dat jij nimmer of te nimmer uit mijn geheugen zult gewist worden. In al mijn daden en beslissingen zullen telkens de waarden van een humanistisch socialisme, zoals jij mij die hebt aangeleerd, de weg blijven bepalen. Zolang ik krachten heb zal ik de erfenis die je ons hebt gegeven, zowel in de socialistische beweging als in de stad, blijven verdedigen en naar bestvermogen verder laten leven.

Dat is wat ik je kan beloven. Je blijft altijd mijn leermeester, ik jouw eeuwige leerling.

Daniël